recensies
Relooke
OOR
Cochon Bleu begon als een gelegenheidsgroep met een reportoire van louter cajun-covers, maar zes jaar na dato scharrelt het combo niet alleen nog steeds rond, de Groningers blijken de Louisiaanse dansmuziek inmiddels ook mijlenver voorbij. Na de accordeon is hun belang rijkste instrument niet voor niets de mandoline, die naar eigen zeggen ooit werd aangeschaft uit bewondering voor Steve Earle. Diens Paddy On The Beat uit zijn bluegrass-project met The Del McCoury Band vormt trouwens de afsluiter van Relooké, waarop verder You Done Me Wrong van country-zanger George Jones een respectvolle uitvoering krijgt. Naast een vijftal composities van eigen hand bevat dit derde album uiteraard de nodige cajun-klassiekers alsmede een aardige bewerking in New Orleans-stijl van little Richard's Keep on Knockin'. Dat de eerste stem niet al te welluidend klinkt en het elektrische gitaarspel soms naar het kneuterige neigt, wordt royaal gecompenseerd door de bijzonder fantasierijke arrangementen. Zonder op een geforceerde manier gekunsteld aan te doen, presteert men het namelijk om tot op driekwart van Relooké aan elk nummer een totaal onverwachte draai te geven. Chapeau, Cochon Bleu.
GEERT HENDRICKX
Cochon Bleu begon als een gelegenheidsgroep met een reportoire van louter cajun-covers, maar zes jaar na dato scharrelt het combo niet alleen nog steeds rond, de Groningers blijken de Louisiaanse dansmuziek inmiddels ook mijlenver voorbij. Na de accordeon is hun belang rijkste instrument niet voor niets de mandoline, die naar eigen zeggen ooit werd aangeschaft uit bewondering voor Steve Earle. Diens Paddy On The Beat uit zijn bluegrass-project met The Del McCoury Band vormt trouwens de afsluiter van Relooké, waarop verder You Done Me Wrong van country-zanger George Jones een respectvolle uitvoering krijgt. Naast een vijftal composities van eigen hand bevat dit derde album uiteraard de nodige cajun-klassiekers alsmede een aardige bewerking in New Orleans-stijl van little Richard's Keep on Knockin'. Dat de eerste stem niet al te welluidend klinkt en het elektrische gitaarspel soms naar het kneuterige neigt, wordt royaal gecompenseerd door de bijzonder fantasierijke arrangementen. Zonder op een geforceerde manier gekunsteld aan te doen, presteert men het namelijk om tot op driekwart van Relooké aan elk nummer een totaal onverwachte draai te geven. Chapeau, Cochon Bleu.
GEERT HENDRICKX
DAGBLAD VAN HET NOORDEN
De enige overeenkomst die bestaat tussen het klimaat in Goningen en dat in het Diepe zuiden van de Verenigde Staten, is waarschijnlijk de hoge vochtigheidsgraad. Aan zon en warmte ontbreekt het hier nogal eens, vooral in de zomer. Het is dan ook een raadsel waar de stad-Groninger band Cochon Bleu telkens weer de inspiratie vandaan haalt om zulke zwoele en zonnige muziek te maken. Cajun is het, de muziek van de franse kolonisten van Louisiana Vrolijk springende ritmes, dan wel 'inhakers', instrumenten als de trekzak, het wasbord, de viool en de mandoline, en Franstalige teksten. Bij Cochon Bleu is de viool vervangen door een zingende gitaar en zijn invloeden van Europese folk te horen. Het titelnummer van hun derde CD Relooké is een prachtige fusie tussen beide muziekstijlen. In oh Maman wisselt de cajun van dans-partner en doet de rock ‘n‘ roll zijn intrede. Net zo makkelijk. De plaat bevat voor het eerst eigen werk, vijf nummers om precies te zijn. De overige negen bestaan uit cajun-klassiekers, een cover van Steve Earle‘s Paddy On The Beat en een bewerking van Little Richards Keep A Knockin‘. Uit de eigen invulling van deze nummers blijkt eens te meer hoe creatief en veelzijdig de (Friese) Groningers zijn.
ROB BROERE
De enige overeenkomst die bestaat tussen het klimaat in Goningen en dat in het Diepe zuiden van de Verenigde Staten, is waarschijnlijk de hoge vochtigheidsgraad. Aan zon en warmte ontbreekt het hier nogal eens, vooral in de zomer. Het is dan ook een raadsel waar de stad-Groninger band Cochon Bleu telkens weer de inspiratie vandaan haalt om zulke zwoele en zonnige muziek te maken. Cajun is het, de muziek van de franse kolonisten van Louisiana Vrolijk springende ritmes, dan wel 'inhakers', instrumenten als de trekzak, het wasbord, de viool en de mandoline, en Franstalige teksten. Bij Cochon Bleu is de viool vervangen door een zingende gitaar en zijn invloeden van Europese folk te horen. Het titelnummer van hun derde CD Relooké is een prachtige fusie tussen beide muziekstijlen. In oh Maman wisselt de cajun van dans-partner en doet de rock ‘n‘ roll zijn intrede. Net zo makkelijk. De plaat bevat voor het eerst eigen werk, vijf nummers om precies te zijn. De overige negen bestaan uit cajun-klassiekers, een cover van Steve Earle‘s Paddy On The Beat en een bewerking van Little Richards Keep A Knockin‘. Uit de eigen invulling van deze nummers blijkt eens te meer hoe creatief en veelzijdig de (Friese) Groningers zijn.
ROB BROERE
HEAVEN
Verbluffende Cajun-plaat uit Groningen.
Misschien is de traditionele muziek uit Frans Louisiana wel het moeilijkste genre om je als beginnend bandje in te begeven; dat moerasgebied telt niet zo heel veel verschillende muzikale paden en die blinken dan nog vooral uit door een gigantische mate van platgetreden. Cochon Bleu verdient dan ook een tien met een griffel voor hun tweede volwaardige album, na hun debuut Changez Les Guitares en het mini-album Go Feed The Chickens. Vanuit een originele benadering, waarin mandoline en de gitaar de traditionele hoofdrol van de viool hebben overgenomen, boeit de band alle veertien nummers. Het maakt niet uit of de drie gebroeders Gubbels en maatjes José Cutileiro en Jeroen de Jong traditionals als Gran Mamou en Oh Mama vertolken, klassiekers van Michael Doucet (One Is A Lonely Number), Georges Jones (You Done Me Wrong) en Steve Earle (Paddy On The Beat) interpreteren, of - voor het eerst - eigen composities spelen; het blijft spetteren door hun geweldige enthousiasme. De lardering met een forse dosis humor brengt frequent een grijns op het gelaat van de luisteraar en het totaal zendt een onweerstaanbaar bevel naar de beentjes. allez danser!!!
Heerlijke plaat.
BERT VAN KESSEL
Verbluffende Cajun-plaat uit Groningen.
Misschien is de traditionele muziek uit Frans Louisiana wel het moeilijkste genre om je als beginnend bandje in te begeven; dat moerasgebied telt niet zo heel veel verschillende muzikale paden en die blinken dan nog vooral uit door een gigantische mate van platgetreden. Cochon Bleu verdient dan ook een tien met een griffel voor hun tweede volwaardige album, na hun debuut Changez Les Guitares en het mini-album Go Feed The Chickens. Vanuit een originele benadering, waarin mandoline en de gitaar de traditionele hoofdrol van de viool hebben overgenomen, boeit de band alle veertien nummers. Het maakt niet uit of de drie gebroeders Gubbels en maatjes José Cutileiro en Jeroen de Jong traditionals als Gran Mamou en Oh Mama vertolken, klassiekers van Michael Doucet (One Is A Lonely Number), Georges Jones (You Done Me Wrong) en Steve Earle (Paddy On The Beat) interpreteren, of - voor het eerst - eigen composities spelen; het blijft spetteren door hun geweldige enthousiasme. De lardering met een forse dosis humor brengt frequent een grijns op het gelaat van de luisteraar en het totaal zendt een onweerstaanbaar bevel naar de beentjes. allez danser!!!
Heerlijke plaat.
BERT VAN KESSEL