Welkom bij Cochon Bleu Cajun music

Eau

BLUES NEWS

Das glaubt man jeder und jedem: dass diese Cajun-Truppe aus Groningen/Niederlande auf der Bühne eine ordentliche Portion Lebens- und Spielfreude zu vermitteln vermag. Klingen manchmal wie "The Pogues meet Louisiana" - was so in etwa den musikalischen Quantensprung dieses küstennahen Quintetts stilistisch einiger massen trefflich beschreiben dürfte. Mittlerweile ist dieser sound auf 4 CD’s zu hören, und ihrer neues Werk, in bestem Digipack aufgemacht, soll Fans zufolge ihr bislang bestes sein. Fakt is jedenfalls, dass es ein sehr gutes Album ist, und wahr ist auch, dass die Band mit dieser Musik wohl auch, ohne grosse Mühen sowohl tief unten im sonnig-sumpfigen Süden als auch im nebelverhangenen und regennassen Irland, wo die einst ziemlich folk-punkigen "Pogues" die Bars und Clubs zum beben brachten, locker bestehen würde. Bislang beschränkt sich jedoch ihr Tourhorizont auf unser schnes, Tulpen- und Käsegesegnetes Nachbarland, allerdings durchaus mit gelegentlichen Ausflügen nach Germany. Und danach sollte man ausschau halten - es lohnt sich, jede Wette!!
MT

FOLKOWA

Cajun in a folk-rock way? Here you are! Additionally straight from Netherlands. Although it sounds in a multi-cultural way, I will stress that majority of American vocalists singing in Cajun cannot speak this dialect. Cochon Bleu are not worse especially that they live at the border of one of the Cajun music source. I mean here French traditions influencing the Cajun music. I have mentioned folk-rock. Apart from traditional instruments (accordion, grater, mandolin, harmonica, acoustic guitar) Cochon Bleu band uses also rock drums and electric guitar. It results in one of the most pleasant Cajun albums I have ever heard. It is as if faithful to the style of the south of the USA but still so diverse and really interesting. Maybe it is so thanks to drops of folk music closer to Europe (like "J`aime Pas Les Haricots" and "Ton Tour"), something of the old rock and boogie ("Eunice Two-Step") as well as a bit of country (as in "Dear Doctor", which is, by the way, a cover of the Rolling Stone’s composition). If somebody expects some incredible emotions of that album he or she should not be disappointed. It is incredibly honest and at the same time the compositions are very well performed.
REVIEWED BY TACLEM

www.folkowa.art.pl

SOUTH OF MAINSTREAM *****

J’ai herEaux par-ce que j’ai etudie’ francais dans e’cole secondaire par je comprende du mots de Cochon Bleu.

translated:
I’m glad I studied french in high school so I can understand some of Cochon Bleu’s lyrics.

Let’s see, I’ve been on staff at SouthofMainstream some four months now and did quite a few reviews of CD’s, and all except Sian James have been English language records...many were good and some were great, but I never gave the coveted 5 star award until I heard this band whose name translates to Blue Pig and sings Flogging Molly-style Celtic-rock fusion in French!!! For all I care, they could have been singing in Martian...it just didn’t matter...this was such a great record. They have the same apparent angst and sarcasm as Dave King and the boys with a more rock or folk-rock attack instead of punk. They have the same classic instrumentation, alongside guitar, bass and drums you hear concertinas, accordians and fiddles all played masterfully. Perhaps Eau (means water) isn’t for everyone, but it was certainly for me should work and fans of Flogging Molly, The Pogues and the like. Their only journey into the British language was called ’Dear Doctor" which we’ve all heard on our traditional country stations in one version or another and was actually the weakest song on the disc.
REVIEWED BY LEVAVARAN

KINDAMUZIK

Spetterende cajun uit Groningen
In Utrecht mag dan een alt.countryscene zijn ontstaan, in het Hoge Noorden van Nederland houden ze ook van traditionele Amerikaanse muziek. Niet die uit Texas, maar uit Louisiana, waar de Franse invloeden in de 19e eeuw voor cajun muziek hebben gezorgd. De vrolijke mix tussen accordeon, viool, banjo levert feestmuziek bij uitstek op. Iets wat de Groningers van Cochon Bleu als geen ander weten. Vol enthousiasme en passie hebben zij hun vierde langspeler volgespeeld met maar liefst 18 nummers. Iets te veel misschien, maar het tempo wordt immer hoog gehouden zodat van verveling geen sprake kan zijn. De vijf heren wisselen net zo makkelijk van instrumenten als dat de zang beurtelings gedaan wordt door Slow Joe, Kraai, Clu, Pigge of en Droeze. Het gros van de plaat bestaat uit traditionals die een geheel eigen bewerking krijgen - veel opgefokter van stijl en de Franse taal wordt ook van een nieuw dialect voorzien. De uitzonderingen in het Engels zijn de covers van Rolling Stones’ ’Dear Doctor’ en het prachtige ’Swimming Song’ van Loudon Wainwright III. Het handjevol eigen composities passen goed in het geheel, maar moeten het op kwaliteit toch afleggen tegen de al beproefde nummers. Net als Stuurbaard Bakkebaard weet deze band een authentieke sound en een leuke gekheid uit te dragen, zonder dat daar een vervelende cabaretsmaak aan kleeft. Het plezier waarmee Eau gemaakt is laat geen luisteraar onberoerd. Dat hier een geweldige live-show aan verbonden moet zijn, kan haast niet anders. Cochon Bleu kan dus de koffers gaan pakken en zich naar het zuiden laten afzakken. Wij zullen er zijn.
ALEXIS VOS

OOR

Nouveau Cajun

Tegenwoordig worden cajunburgers in Disneyland verkocht en hebben we dus ook geen gebrek aan gezellige cajunbandjes die onder het mom ’authentiek’ de drankomzet verhogen. Maar Cochon Bleu - vijf jongens uit het hoge noorden van os land die zich Slow Joe, Kraai, Clu, Pigge en Droeze noemen - is van een geheel andere orde. Want wat zij op deze vierde plaat met het traditionele cajun-idioom uithalen, mag rustig uniek heten. Het wonderlijke is dat ze daarbij meestal in het verbasterde cajun-Frans zingen, zonder dat dit ook maar een moment aanmatigend of geforceerd overkomt. Ongedwongen mengen ze eigen liedjes met tamelijk radicale bewerkingen van oeroude traditionals (van pioniers als Amadee Ardoin). Waarbij de fiddles zijn vervangen door gitaren en mandolines en vooral de indringende slide-gitaar een glansrol vervult. Gehuld in een rauwe bonkende en jagende ritmiek en een atmosfeer die de geur van Louisiana-moerassen uitwasemt. Niet minder geslaagd blijken hun versies van Dear Doktor (Rolling Stones) en Loudon Wainwright III’s Swimming Song (dat toch al eens lang niet misselijk door de zusters McCarrigle is vertolkt). Cochon Bleu is Neêrlands best bewaarde cajungeheim. Zelfs aanbevolen voor degenen die deze muziek ’boertig’ vinden.
HERMAN VAN DER HORST

NEW FOLKSOUNDS

De Noord-Nederlandse groep Cochon Bleu hoort thuis in het rijtje cajun en zydeco-bands die Nederland rijk is. Deze muziekstromingen zijn zo breed te benaderen dat je gemakkelijk naar een eigen sound kan toewerken. Dat is ook wat dit kwintet doet. Ze proberen niet te klinken als een echte Louisiana band, maar gebruiken enkel die invloeden in hun eigen muziek. Het gevolg is dat je behoorlijk dansbare muziek krijgt met een persoonlijke boventoon. Ik zag de band twee jaar geleden op een festival en vond toen dat ze meer hadden van The Pogues. De eigenheid siert de groep. Eau werd in december 2002 opgenomen en in de tweede helft van het afgelopen jaar gelanceerd. De vijf heren hanteren bijnamen en maken op de hoes niet duidelijk wie nou welk instrument speelt. Dat is ook niet van belang. Wat wel heel duidelijk is, is de toch wel authentieke benadering waarmee ze muziek spelen. Als alle gekheid en de eigen inbreng wordt weggenomen blijft feitelijk de basis over die met een flinke ruis zou gaan lijken op heuse veldopnamen uit Louisiana. Veel eigen composities (bijna allemaal in het cajun-french) worden afgewisseld met traditionals, maar ook werk van onder andere The Stones (Dear Doctor). Al luisterend naar de CD vond ik vrij snel dat een nummer als Swimming Song van Loudon Wainwright III niet mocht ontbreken. Dit nummer staat daadwerkelijk op deze CD. Het enthousiasme waarmee deze heren muziek maken is goed en helder vastgelegd op Eau. De muziek gaat alle kanten op maar blijft mooi in balans. Het is zo’n zeldzame CD waarop heel veel verschillende dingen gebeuren die wel allemaal vanuit hetzelfde richtpunt worden afgeschoten. De discussie of dit nu wel of niet iets heeft te maken met de cajun- en zydecotraditie ga ik niet aan. Hier wordt gewoon goede muziek neergezet en de mannen blijven verrassen. Ik heb het vermoeden dat ze nog lang niet alles uit de kast hebben gehaald, maar hier ben ik voorlopig tevreden mee. En zo ook het blauwe varken op de hoes, dat vanonder een parasol van de zomerse klanken geniet.
RON JANSSEN

FREEZE

Cochon Bleu is een vijfmansformatie die energieke Cajun ten gehore brengt. De nummers zijn, zoals de titel al deed vermoeden, Franstalig. Maar dat mag zeker de pret niet drukken! Onder andere speelt de accordeon een grote hoofdrol. En als de CD eenmaal opstaat is het moeilijk om stil te zitten. Er staan een aantal bekende Cajun-nummers op die de band op geheel eigen wijze hebben geïnterpreteerd en neergezet, maar er staan ook zeven eigen nummers op waarbij er vele invloeden zijn te ontwaarden, zoals Ierse folk. Er staan twee Engelstalige nummers op de CD, waarvan er eentje een cover is van de Rolling Stones. Al met al een feestelijke CD die goed in mekaar steekt.
JvdZ

MUSICMAKER

Cajun van Cochon Bleu
Op deze pagina’s is in Music Maker meer dan eens lovend geschreven over Cochon Bleu, makers van een eigen stijl cajunMuziek. ’Eau’ is het vierde album van deze warmbloedige Groningers, die vanaf de top van de Martini in achttien songs hun zonnige klanken over ons kikkerlandje verspreiden. Het overgrote deel van de liedjes is van eigen hand, met uitzondering van onder meer ’Dear Doctor’ van de Rolling Stones, dat werd overgoten met een lekker sausje uit de Franse - Texaanse - Amerikaanse keuken. Aardig is dat je hoort - in vergelijking met eerdere albums - dat de muziek makers zichzelf de stijl steeds meer eigen hebben gemaakt. Ze lijken het genre met gemak naar eigen hand te zetten, zonder dat de muziek ook maar een moment routineus is geworden.
ANTJE

FRET

Deze Groningse cajun band grossiert absoluut niet in voorspelbare en traditionele cajun, nee, ze vermengen hun Franstalige Americana met allerlei spannende invloeden en hebben het lef om al lang ontdekte paden te verlaten en zelf op verkenning te gaan. Eau is dan ook een sprankelend en met momenten zelfs waanzinnig goed album geworden, een verademing voor diegene die de traditionele cajun wel weet te waarderen maar niet vies is van andere ingrediënten in dat toch al smakelijk gerecht.
FERENC KOOLEN

HEAVEN

Nederlandse Gourds

Deze Blauwe Zeekoe is mischien wel de leukste band van Nederland? Het rootskwintet uit Groningen staat in ieder geval bekend om zijn uitbundige live-optredens en de vorige twee albums ontvingen zeer lovende kritieken. Hun uitgangspunt is de traditionele cajun uit Louisiana, maar zowel live als op de plaat doordrenken ze hun muziek met folkinvloeden van beide zijden van de oceaan. Dus naast traditionele cajun-nummers van bijvoorbeeld Amadée Ardoin (Eunice Two step) zijn er ook de zeven eigen nummers, waarin vaak verwijzingen naar Ierse Folk zijn verwerkt, zoals in het openingsnummer Oil, in Coq Combé, en in de zeer swingende afsluiter Sorcier Du Mal. Ieder nummer getuigt van veel inzicht in traditionele muziekstijlen, waarbij de dansbaarheid in de meeste gevallen voorop staat. Na de erg leuke voorganger RELOOKé is deze derde echter net iets minder spontaan, en lijkt met name de kenmerkende humor ietsjes meer bedacht, zoals de verwijzing naar André Rieu in Cochon Bleu. Een tweede puntje van kritiek is dat aan de solozang minder aandacht besteed lijkt; productie, instrumentatie en meerstemmige zang zijn prima verzorgd. Eveneens niets dan lof voor de Engelstalige nummers; de uitstapjes naar de folk in Swimming Song van Loudon Wainwright en Dear Doctor van de Stones. Ze geven voedsel aan de gedachte dat wanneer de heren Gubbels iets meer ten Westen van Louisiana zouden willen kijken, we hier in potentie de Nederlandse Gourds in handen hebben. Voorwaar een aangenaam idee.
BERT VAN KESSEL

LEEUWARDER COURANT

De drie gebroeders Gubbels, Friezen in Groningen, hadden een deels gezamenlijk verleden in de ruige rock, toen ze ineens het licht zagen en hun toenmalige band omvormden tot Cochon Bleu. Dat was andere koek: heuse cajun, de muziek van de franstalige inwoners van de Amerikaanste staat Louisiana en omstreken. Puike klanken voor in de kroeg, maar ook op de plaat heeft de groep het kunstje inmiddels goed door. Dat blijkt uit ’Eau’, de vierde CD. Zeven van de achtien nummers zijn van eigen hand en dat zijn niet de minste, zoals de luchtige, opruiende opener ’Oil’. De overige liedjes komen meest uit traditionele bron, maar ze doen ook ’Swimming Song’ van Loudon Wainwright III en ’Dear Doctor’ van de Rolling Stones. Dat zijn meteen de twee enige Engelstalige liedjes, verder is men in het Frans of instrumentaal bezig. Aanstekelijk, , dat is wel het minste wat je kunt zeggen van ’Eau’.

FOLKFORUM

Eau is de tweede cd van een eigenzinnig, modern cajungezelschap uit het noorden van Nederland. De bewerkingen van cajuntraditionals en klassiekers (o.a. van Amedee Ardoin en Camey Doucet) en het eigen werk dwingen bewondering af door de eigenzinnigheid, de humor en de tomeloze inzet (vgl. de vroege Pogues of The Dropkick Murphys). Prachtplaat voor een bescheiden prijs. Aanschaffen, draaien en feesten!